MENU
< TERUG

ACTUEEL

Preek 24e zondag in jaar B: Marc. 8, 27-35. Jezelf verloochenen en je kruis op je nemen.

16 september 2018

Dit weekend start de vredesweek. Nadenkend over deze preek dacht ik: ik kan namens de Kerk de vinger wijzen naar al die landen en personen die de menswaardigheid schenden, maar hoe kan ik dat doen namens een Kerk waarvan sommige leiders en ambtsdragers zélf die menswaardigheid hebben geschonden? Hebben we nog recht van spreken?

Velen zeggen: ik wil niets meer met de Kerk te maken hebben, ik wil er niet meer mee geassocieerd worden. Ze keren de Kerk de rug toe, want ze zijn gefrustreerd, beschaamd en kwaad. Ik zeg u eerlijk: dat kan ik mij voorstellen, want die gevoelens heb ik ook. Tegelijkertijd zeg ik: juist nu moet je de Kerk niet verlaten! Juist nu moet je niet weglopen, maar meevechten, meevechten om de Kerk te zuiveren en op te bouwen!

Jezus spreekt vandaag in het evangelie over jezelf verloochenen. Ik moest daarbij denken aan Franciscus van Assisi. Franciscus zag de ellende van de armen en misdeelden om zich heen. Hij trok zich hun leed zó aan, dat hij ook zelf een leven van armoede ging leiden. Tevens zag hij dat de Kerk van zijn tijd zich in een geheel andere richting ontwikkelde en meer bezig was met haar machtspositie en maatschappelijke status, dan met de armen en misdeelden. Franciscus wilde met die Kerk niets te maken hebben. Dat veranderde toen Christus in een visioen tot hem zei: herstel mijn huis. Dit visioen leidde er toe dat Franciscus de Kerk niet de rug toekeerde, maar zijn weg naar binnen zocht, naar het hart van de Kerk. Het hart van de Kerk, zei Franciscus, is niet het machtsinstituut in al haar pracht en praal, maar dat is Christus zelf, die zich identificeert met de misdeelden. Franciscus ging van binnenuit de geestelijke strijd aan om de Kerk weer terug te doen keren bij haar oorspronkelijke idealen, idealen die gestoeld zijn op Christus zelf.

Een vergelijkbare strijd moeten wij aangaan in de Kerk van nu. Dat is niet een strijd van buitenaf, maar van binnenuit. Weglopen is in mijn ogen geen optie, want dat is de weg van de minste weerstand. De katholieke Kerk – die gefundeerd is op Christus, die geroepen is Christus tegenwoordig te stellen, die zélf het Lichaam van Christus op aarde is om het evangelie handen, voeten, ogen, oren en een stem te geven – wordt van binnenuit bedreigd door de misbruikschandalen. Het appèl “herstel mijn huis” klinkt ook vandaag!

Ik roep dan ook iedereen op: loop alsjeblieft niet weg van de Kerk en keer haar de rug niet toe! Wees evenmin onverschillig! Laten we doen wat Franciscus en vele andere heiligen deden: naar het binnenste van de Kerk gaan om het onrecht van binnenuit te bevechten. Wellicht vraag je je af: Hoe moet ik dan vechten? Laat ik antwoorden met de woorden van de apostel Paulus: “Leg de wapenuitrusting van God aan, (…) uw lendenen omgord met de waarheid, bekleed met het harnas der gerechtigheid, de voeten geschoeid met ijver voor het evangelie van de vrede. (…) Neemt ook de helm van het heil en het zwaard van de Geest, dat is, het woord van God.” (Ef. 6, 11-17). Vechten in de geestelijke zin van het woord is: bidden, eucharistie vieren, leven naar het woord van God, de naastenliefde betrachten, etc.; kortom: je bekleden met Christus! Vecht met Maria en alle heiligen uit liefde voor de Kerk, die zoveel méér is dan alleen het instituut waarvan sommige leden zich misdragen. Onze liefde gaat uit naar de Kerk die zich uitstrekt tot in de hemel.

Houdt in gedachten: u en ik zijn niet katholiek vanwege de morele uitmuntendheid van onze kerkelijke leiders. God helpe ons als dit zo zou zijn. Natuurlijk: van iedere kerkelijk leider, ongeacht denominatie, mag morele uitmuntendheid verwacht worden, maar ons katholiek-zijn hangt er niet van af. Ook al gaan sommige kerkelijke leiders en gewijde ambtsdragers ernstig over de schreef, dat doet niets af aan onze katholieke identiteit. Wij zijn katholiek vanwege Christus, die gestorven en verrezen is. Wij zijn katholiek uit liefde voor God die ons zijn Geest heeft gegeven. Wij zijn katholiek omwille van de sacramenten, waarin Christus zelf handelend aanwezig is, in bijzonder de eucharistie. Wij zijn katholiek omdat God mens is geworden en zélf de pijn van het leven heeft gedragen om ons te redden. De Kerk is de bruid van Christus, en deze prachtige bruid is elk gevecht waard!

Waar vechten wij voor? We vechten niet voor het instituut. De Kerk valt niet samen met het instituut, waarvan een aantal leden corrupt zijn en een doofpotcultuur in stand houden. Wij vechten voor de misbruikslachtoffers, wij vechten voor de zwakken en misdeelden onder ons; wij vechten voor Christus, die zich met hen identificeert. Alle ellende die nu naar buiten komt laat zien dat God zijn Kerk zuivert. Helpen wij de zwakken en misbruikten als we de Kerk de rug toekeren? Geenszins! Daarom: vecht mee, help paus Franciscus om de Kerk te zuiveren en te herstellen. Laten wij een gezonde Kerk aan onze kinderen doorgeven. “Ecclesia semper reformanda” zei Augustinus: de Kerk hervormt steeds. Dat is geen hervorming die leidt tot scheuring, maar tot heelheid. Gebeurt dat niet, dan ontspoort de Kerk. Alleen een gezonde Kerk kan ons de ware Vrede van Christus schenken. Moge God zijn Kerk zegenen en alle slachtoffers recht doen. Door Christus, onze Heer. Amen.

Diaken Franck Baggen

Preek 27e zondag in jaar B: Marc. 10, 2-16. Het sacrament van het huwelijk.
7 oktober 2018
Preek 26e zondag in jaar B: Marc. 9, 38-48. Leidt je hand tot zonde? Hak hem af!
30 september 2018
Preek Ron Colin in kader van Vredeszondag
17 september 2018
Preek 23e zondag in jaar B: Marc. 7, 31-37. “Effeta, ga open!”
9 september 2018
Preek 22e zondag in jaar B: Marc. 7, 1-23. “Dit volk eert Mij met de lippen”
2 september 2018
Preek 21e zondag in jaar B: Joh. 6, 60. “Deze taal stuit ons tegen de borst”.
27 augustus 2018
laad meer artikelen artikelen aan het laden geen nieuwe artikelen