MENU
< TERUG

ACTUEEL

Slotwoord van pastor Rob Winkelhuis b.g.v. zijn emeritaat

1 juli 2018

Dordrecht, 1 juli 2018

Allereerst wil ik u en iedereen bedanken met wie ik tijdens mijn pastoraat in lief en leed mocht samenwerken. Daarom wil ik afsluiten met een korte terugblik en een wens.

Toen ik bijna dertig jaar geleden mijn diakenwijding ontving was er een ander religieus klimaat dan nu. Er was toentertijd in het collectief bewustzijn van jong en oud meer plaats voor mysterie en verwondering dan nu. We deelden een collectief ideaal van hoe de wereld er zou moeten uitzien. Enthousiast werkten we aan de oecumene, vrede, gerechtigheid en heelheid van de schepping. En ook toen was er, net als nu, een teveel ‘moeten’ en gebeurde er te weinig! Kortom: het was nooit goed of het deugde niet.

Tegenwoordig roept godsdienst achterdocht op. Je bezinnen op je moraal, je verwondering uitzingen: doe dat maar buiten de publieke ruimte! Als gevolg van deze mentaliteit is het voor de kerk moeilijk om de jeugd te bereiken. Gelovige ouders maken zich daardoor (ten onrechte) verwijten over de geloofsopvoeding. Maar dat heeft geen zin!

De kerk van nu staat voor een gigantische uitdaging. Als ze zich in West-Europa wil handhaven, zal ze haar aansluiting bij de cultuur moeten terugvinden. Ze moet weer draagster worden van “onbaatzuchtige verwondering” en “eerbied voor het leven”, met hoge idealen om naar toe te werken en weinig wetten. We hebben meer vieringen nodig die voor jong en oud aansluiten bij de actualiteit, meer gemeenschapszin en meer warme verhoudingen tussen de kerklocaties, meer ruimte voor jongeren, ook meer ruimte voor vrouwen en hart voor dieren. Kortom, we moeten wat meer gaan leven naar het evangelie! Dan ontstaat er ook vast weer “toekomstmuziek”!

Tijdens mijn priesteropleiding, in de tachtiger jaren van de vorige eeuw, voorspelde onze docente godsdienstsociologie en onze docent kerkgeschiedenis dat de kerk anno 2020 een diaspora-kerk zou zijn. Wij moesten ervoor zorgen dat ze geen getto werd. Dat die dertig jaar voorbij vlogen, heeft me verrast. In elk geval was het boeiend! Het was een feest om met kinderen te praten over het leven. Het was een bemoedigend avontuur om mensen te ontmoeten in hun verdriet, om uw gastvrijheid mee te maken waarmee u me binnenliet in de geheimen van uw hart! Het was hartverwarmend wanneer er in de kerk werd gelachen. Dan kon je voelen dat we samen mens zijn, dat we samen kerk zijn. Daaraan hebben bij mij de verdrietige toestanden in de kerk, de domme benoemingen en het geworstel met de ethiek, geen afbreuk gedaan. Ook niet het onzalige feit dat bescheiden en gezellige kerkgebouwen als de Petruskerk, de Emmanuëlkerk en de Fatimakerk moesten worden gesloten. Van twee daarvan ben ik pastoor geweest en van de Petruskerk zelfs de laatste. Dat is een titel die me nog altijd benauwd, want wat hebben we daar vooral ook mooie dingen meegemaakt!

Vroeger aten we thuis als toetje weleens een sinaasappel. Aanvankelijk een of twee sinaasappels voor het hele gezin. Mijn moeder haalde dan in vier segmenten de schil eraf, sneed er tanden in, zodat we ze tussen onze lippen en tanden konden steken om aapje te spelen. Vervolgens trok ze de witte draadjes van het vruchtvlees eruit en werden de partjes verdeeld. Ik dacht toen dat God sinaasappels-in-partjes had geschapen om ze makkelijker te verdelen. De schepping was toen nog niet gereduceerd tot een “struggle for life”. De zin van het systeem vond ik toen nog buiten het systeem: en wel bij ons aan tafel. Zo werden de wonden van die zieke vrouw en het puberende meisje uit het evangelie van vandaag ook Jezus’ wonden. De zin ervan is: liefde. Moge die liefde u nu en in de toekomst op de been houden.

Beste jongens en meisjes, om het ook voor jullie een beetje leuk af te sluiten, wil ik ook jullie bedanken met iets leuks. Ik ben nu bijna dertig jaar priester en heb veel leuke dingen gehoord, maar de mooiste kwamen altijd van jullie. Een paar daarvan wil ik jullie wel verklappen. Zo vertelde ik eens tijdens de eerste-communie-les in de Pius X-school in Bergschenhoek over Jezus. Op een keer stak Bart z’n vinger op. “Zeg ‘t maar Bart, wat wil je vragen?”. “Die Jezus”, zei Bart, “heeft u die nog meegemaakt?”. Tijdens een rondleiding in de kerk vroeg Erwin: “Waarom staat er ‘Kees Woning’ onder dat raam?” Ik antwoordde: “Erwin, als jij later heel rijk bent en denkt: ik wil wat mooiere ramen in de kerk met bijvoorbeeld de dames van K3 erop, dan laat je ze maken door een kunstenaar. Je betaalt ze en dan vraag je aan mij of je ze in de kerk mag plaatsen met je naam erop. Snap je dat?” Erwin keek me ongelovig aan en zei: “Tegen de tijd dat ik rijk ben, hoe oud ben jij dan?”. Het leukst vond ik Madelon. Ik had in de kleuterklas gevraagd: “Wie van jullie weet hoe je de wereld een beetje mooier kunnen maken?” Madelon hoefde niet lang na te denken. “Ik weet iets”, zei ze verlegen, “dan hangen we op straat overal slingertjes op!”

Jongens en meisjes, jullie vragen zijn altijd veel beter dan mijn antwoorden! En als jullie je ooit afvragen: “Is dat nou alles?”, nou, reken maar van niet! Er is nog zoveel meer dan wij kunnen denken. Daarom wens ik jullie een hele mooie toekomst en een hele goede band met God en met Maria, de moeder van zijn Zoon. Ik hoop jullie na de vakantie hier weer terug te zien. Ik ga nu wel met pensioen, dat wil nog niet zeggen dat ik nu voorgoed weg ben. Daarvoor vind ik jullie veel te leuk! Dus kom ik nog regelmatig terug als gastpriester.

Veel dank en alle goeds,

Pastor Rob Winkelhuis

Foto's van de slotviering op 1 juli in de Antoniuskerk en het samenzijn op het kerkplein na de viering.

Geloofsverdieping 25 september met ds. Paul Wansink
13 september 2018
Brief paus Franciscus
3 september 2018
Geloofsverdieping 28 augustus
27 augustus 2018
Taizé-vieringen
4 augustus 2018
Tweedaagse parochie-bedevaart Zuid-Limburg 5 en 6 oktober 2018 Wittem – Maastricht – Houthem-St. Gerlach
15 juli 2018
Eric Koevoets geeft 20ste concert in Bach-cyclus
30 juni 2018
laad meer artikelen artikelen aan het laden geen nieuwe artikelen