Welkom

pastoor Tjeerd VisserVelen van u hebben me al gezien. Ik ben immers al een tijdje bezig. Officieel vanaf zondag 1 juli j.l. Die dag heeft de bisschop van Rotterdam, mgr. v.d. Hende, me formeel als pastoor geïnstalleerd van de nieuwe parochie Theresia van Ávila.

Deze parochie is, zoals u waarschijnlijk al weet, opgericht op 1 januari 2012 en bestaat uit de voormalige parochies van Dordrecht, Zwijndrechtse Waard en de Ablasserwaard; de Drechtsteden. Een groot gebied met veel uitdagingen. Ik ben trouwens al langer bezig in de parochie, ook toen ik nog niet geïnstalleerd was. Vanaf 1 januari ben ik bij de vergaderingen van het parochiebestuur geweest. Ook heb ik regelmatig de vergaderingen van het pastorale team bezocht. Maar vanaf 1 juli dus officieel. Ik ben de afgelopen weken al in diverse kerken voorgegaan, zowel in het weekend als door de week. Ik moet u zeggen: ik ervaar op alle plekken waar ik tot nu toe geweest ben warmte en hartelijkheid. Ik wil u daar voor bedanken. Als je ergens nieuw komt is het belangrijk dat je je welkom kunt voelen. We gaan proberen er samen een mooie en vruchtbare tijd van te maken. In dit stukje wil ik me graag even aan u voorstellen zodat u ook een beetje weet wie ik precies ben. Mijn naam is voor de kerk Tjeerd Franciscus Maria Visser. De namen Franciscus en Maria heb ik erbij gekregen toen ik 19 jaar oud was. U moet namelijk weten dat ik op latere leeftijd gedoopt en gevormd ben. Ik heb toen deze beide doopnamen aangenomen. Vóór mijn opname in de katholieke Kerk was ik ook kerkelijk. Ik ben namelijk opgegroeid in een klein dorpje in Limburg. De enige kerk die daar stond was de katholieke kerk. En ook de school waar ik op zat was katholiek. Ik heb veel van het Roomse geloof meegekregen via school. Het was wel grappig dat, toen mijn klasgenootjes de 1e communie deden, ik de enige was die niet meedeed. Ik was trouwens ook de enige die misdienaar werd! Ik ben 8 jaar misdienaar geweest zonder dat ik bij de kerk hoorde. Ik voelde me er thuis denk ik. Interessant was ook dat ik thuis, bij mij ouders, vooral protestants ben opgevoed, hoewel mijn ouders me nooit hebben laten dopen. “Dat moest ik later zelf maar laten doen, als ik dat wilde”. Mijn ouders hebben me daar vrij in gelaten. Wel ben ik regelmatig in de protestantse kerk geweest. Ook lazen we thuis veel in de Bijbel. Toen ik dus eenmaal katholiek werd vond iedereen het vreemd dat ik zo goed de Bijbel kende. Bijbelkennis is de gemiddelde katholiek immers niet zo eigen. Ik voelde me erg thuis in de katholieke kerk. Het had iets te maken met het gebruik van de rituelen. En ook met het feit dat de katholieke kerk over de hele wereld te vinden is. Later heb ik pas ontdekt hoe goed ook het katholieke gedachtegoed in elkaar zit. Ik ben namelijk kort na mijn opname in de kerk theologie gaan studeren. Eerst in Heerlen, en daarna in Nijmegen. Ik heb lang met de vraag rondgelopen wat ik met mijn theologie studie zou willen doen. En ook wat God daarin wilde. Het is toch immers ook een roeping. Ik heb daar tijdens mijn studie met verschillende priesters over gesproken. Eén van die priesters was vicaris Verbakel. Hij heeft me uiteindelijk over de streep getrokken om naar het bisdom Rotterdam te komen en daar als priester te gaan werken. Ik heb, nog tijdens mijn studie theologie, twee jaar op de priesteropleiding Vronesteyn in Voorburg gewoond. Na mijn priesterwijding op 9 juni 2001 ben ik eerst in Den Haag gaan werken. Ik heb daar het beroep van parochiepastor verder mogen leren. Het was een geweldig mooie tijd waarin ik vooral ook heel diaconaal bezig ben geweest. In 2005 ben ik verhuisd naar Delft, waar ik in de binnenstad actief ben geweest. Ik heb daar vooral veel tijd en energie gestoken in het jongerenpastoraat. Uiteindelijk hadden we een jongerengroep van meer dan 40 jongeren. Een grote zegen! Eind 2011 kwam de bisschop bij mij op bezoek met de vraag of ik pastoor wilde worden in de Drechtsteden. Ik heb daar niet lang over hoeven nadenken: ik werk graag in de stad, ik was ook wel toe aan een nieuwe uitdaging maar vooral: er gingen hier drie paters Karmelieten tegelijk weg. Er ontstond hier een grote nood aan priesters. Ik heb dus van harte ‘ja’ gezegd. Ik heb er echt zin om de komende jaren met u en voor u aan de slag te gaan. Als pastoor. Een hele verantwoordelijkheid. Maar ook een mooie taak. Mag ik u vragen om voor mij en mijn collega’s te bidden? Ook wens ik u vanaf deze plaats een mooi en gezegend nieuw pastoraal jaar toe. We zullen u via dit blad en ook via de website regelmatig op de hoogte houden van nieuwe ontwikkelingen, maar vooral ook van alle plannen en activiteiten die we hebben.

 

 

Graag tot ziens!
Pastoor Tjeerd Visser

scroll back to top