Op weg naar Pasen

Wij leven als mensen met een maatgevende kalender die ons leven structureert. In sommige culturen gebeurt dat door de natuur te volgen. Er worden lange dagen gemaakt als het lente en zomer is. Er wordt vroeger naar bed gegaan in de herfst en de winter. In onze westerse maatschappij is onze structuur meer ontleend aan de jaarkalender.

U herkent het allemaal wel. Na de drukke en gezellige feestdagen rond kerst en oud en nieuw verzucht iedereen: "heerlijk zo’n gewone maand januari". Een jaarlijks terugkerende gewoonte is dan dat in alle bladen de diëten verschijnen. Immers, iedereen heeft wel iets teveel gegeten en dat moet eraf. Tot de goede voornemens van veel mensen behoort dan ook minder eten en meer bewegen.

Het leven van ons als christenen wordt, naast de jaarkalender, voor een groot deel gestructureerd door het kerkelijk jaar. Elk jaar opnieuw leven we dit ritme.

Zo zijn we met de aswoensdagviering begonnen aan de 40-dagen tijd. Een vast ritueel. Na het uitbundig vieren van het leven met de carnaval komen we met Aswoensdag tot inkeer. We tekenen ons met as en antwoorden bevestigend met Amen op de woorden: “gedenk o mens dat gij as zijt en tot as zult wederkeren.”

We worden met beide benen op de grond gezet. Dat we as zijn, met andere woorden in het geheel zijn we eigenlijk niets. En dat gij tot as zult wederkeren, met andere woorden, besef dat er van dit aardse lichaam niets over zal blijven dan as.

Een goede tekst om de 40-dagentijd mee te beginnen. Terug naar af. Daar naartoe waar het begon. Op zoek naar de diepere waarden in ons leven, naar dat wat wel blijvend is ook na onze aardse dood. We zijn in deze 40-dagentijd op weg met de opdracht voor onszelf te onderzoeken wat ballast is en we achter ons kunnen laten en naar wat waardevol is en we moeten koesteren en uitbouwen.

Als we de tijd hiervoor nemen dan ontdekken we dat veel dingen in ons leven vluchtig zijn, ballast en van geen waarde. Misschien kent u het programma op de tv wel. Dat programma waar mensen op komen die al jaren alles bewaren en er geen afstand van kunnen nemen. De vreemdste zaken bewaren ze, alle lege bakjes van de afhaalchinees, oude kranten, kleding die ze niet eens meer passen en noem maar op. Als wij daar van buitenaf naar kijken zien we dat die mensen in hun leven op moeten ruimen. Het is overduidelijk. Weg met al die ballast.

Omdat het enorm uitvergroot is zien we het duidelijk. Maar in ons leven is de ballast niet zomaar in één oogopslag te zien. We moeten er tijd voor maken. Want als al die ballast zichtbaar is geworden en we er langzaam aan beginnen ze los te laten en overboord te zetten dan komt de diepere waarheid achter ons leven aan het licht. Net als in het programma van de verzamelaars waar altijd weer blijkt dat mensen niet zomaar verzamelen en niet los kunnen laten. Er zit oud zeer, verdriet dat verhuld wordt door op spullen te concentreren, het niet na hoeven denken over de toekomst.

Met Pasen vieren wij het allergrootste feest wat christenen kunnen vieren. Christus geeft ons allen zicht op eeuwig leven. Door zijn dood en verrijzenis heen komt ons leven in een ander licht te staan. In het Licht dat Christus zelf voor ons is.

Ik wens u toe dat u alles wat ons mensen neerdrukt en het zicht op een nieuw en eeuwig leven ballast in de 40-dagentijd achter ons mogen laten en met elkaar met Pasen het nieuwe Licht mogen ontvangen.

Pastor Désiree Bühler

scroll back to top