Preek 29e zondag door het jaar. Mat. 22, 15-21. Wereldmissiedag.

Evangeliseren staat vandaag centraal op deze Wereldmissiedag. Het woord missie heeft een wat oubollig karakter. Vele ouderen denken terug aan de missiepaters die vroeger regelmatig uit hun verre missiegebieden terugkwamen en dan in de mis over hun werk preekten. Je hoorde toen over de kindjes in Afrika en over de situatie in onze koloniën. De televisie heeft die functie later overgenomen. Missie is nog steeds actueel. Sterker nog: de rollen zijn omgedraaid, want er komen nu paters uit Afrika, Latijns-Amerika en Azië naar hier om het priestertekort aan te vullen. Paus Johannes Paulus II zei het al een jaar of 25 geleden: Nederland is nu zelf een missieland. 

Niet alleen Johannes Paulus II, maar ook paus Benedictus XVI en paus Franciscus roepen op tot nieuwe evangelisatie in onze regio. Wat is evangeliseren? Het is niet het delen van ideeën en overtuigingen, zoals politieke partijen doen (een denkfout die veel kerken maken). Evangeliseren is in de eerste plaats het delen van een relatie, namelijk de relatie met Christus. Dat vraagt uiteraard eerst dat je zélf een goede relatie met Hem hebt. Je kunt immers niet delen wat je niet hebt. Hoe onderhoud je een goede relatie met Christus? Of, om het anders te zeggen: hoe ontmoet je Hem? Dat is door Schriftlezing, door deelname aan de eucharistie, door gebed, door het betrachten van de naastenliefde en door zo nu en dan de stilte te zoeken. Wil je van een relatie spreken, dan is ontmoeting onontbeerlijk. Evangeliseren begint bij jezelf.

De tijd waarin wij leven maakt dat niet eenvoudig! Velen rondom ons maken het geloof belachelijk. De naam van Jezus klinkt nog veelvuldig, maar dan in een vloek of een verzuchting. Is dat iets van de laatste tijd? Nee, dat gaat terug tot in de tijd van Jezus zelf. Het Evangelie van vandaag is daar een voorbeeld van. De Farizeeën en de Herodianen (dat waren joden die collaboreerden met de Romeinse bezetter) waren er op uit om Hem in de val te lokken, om Hem zodoende te ontmaskeren als een oplichter en een blasfemist (een godslasteraar). We weten dat ze daarin ook zullen slagen, want Jezus eindigt aan het kruis. Ze doen dit op een slinkse manier, door eerst bij Hem in de gunst te komen. Ze zijn als het Paard van Troje: met gladde praatjes proberen binnen te komen om Hem dan van binnenuit ten val te brengen. 

Jezus wordt voor een dilemma geplaatst: belasting betalen aan de keizer of niet? Als Hij antwoordt met: “je moet belasting aan de keizer betalen”, dan keren de meeste joden zich tegen Hem, want dan is Hij ook iemand die heult met de vijand. Als Hij zegt “je mag geen belasting betalen aan de keizer”, dan heeft Hij een probleem met Romeinse bezetter en wordt Hij gearresteerd. Wat is zijn antwoord? “Geef aan de keizer wat de keizer toekomt en geef aan God wat aan God toekomt". Daarmee zegt Hij: doe je maatschappelijke plicht (wat aan de keizer toekomt), maar doe vooral je godsdienstige plicht (wat aan God toekomt). Wat komt aan God toe? Alles! Niet alleen alles wat bestaat behoort aan God, maar het bestaan zelf ook! U behoort volledig aan God toe. Hiermee bedoel ik niet dat u een soort van lijfeigene bent, iemands slaaf. Nee, uw bestaan wordt voortdurend door God mogelijk gemaakt: creatio continua.

Iemand vergeleek dat eens met een lied en een zanger. Zolang het lied gezongen wordt, dan klinkt het, dan bestaat het. Zodra de zanger stopt met zingen, is het lied verdwenen, dan klinkt het niet meer. Zo is het ook met het bestaan. God is de zanger die onophoudelijk het bestaan mogelijk maakt. Het muntje met de beeltenis van de keizer betekent niets voor God, want ook de keizer en alles wat hij bezit, behoort aan God. Héél het bestaan is als een munt waarop de beeltenis van God staat! Ik nodig u uit met deze blik de wereld te aanschouwen, wetende dat alles wat er is, er zonder God niet zou zijn. De moderne tijd heeft dat van elkaar willen scheiden. De moderne mens vindt van zichzelf dat hij en zij aan niets of niemand gebonden is. Men voelt zich volledig vrij. Echter, Bijbels gezien is dat onmogelijk. Vanuit God bezien bestaat er geen scheiding tussen Hem en ons. Jezus heeft de laatste scheiding, de zonde en daarmee de dood, weggenomen. Vanuit God bezien is alles één werkelijkheid. Als er nog scheidingen zijn, dan bestaan die alleen tussen mensen onderling en door mensen gemaakt. En om die scheidingen weg te nemen, dát is onze roeping! Wat wij God kunnen geven is eenheid, heelheid, verbondenheid, broederschap, enzovoort.

Missionering en evangelisatie is daarom niets meer of minder dan het wegnemen van scheidingen die wij zelf hebben aangebracht. Hebben we daartoe een weg en een waarheid? Jazeker: Jezus zelf, die ons leven is. Hoe doen we dat? Door de relatie die wij hebben met Hem te delen met anderen. Durf daarom gerust te getuigen van uw relatie met Jezus, of het nu in woorden is en/of in daden. Daarmee laat u zien dat u niet uit bent op scheiding, maar op eenheid en dat u het goede wilt voor iedere mens. Dat is, zoals Paulus zegt, een werkdadig geloof, een onvermoeibare liefde en een standvastige hoop, die alleen gevonden kan worden in Christus. Moge Gods Geest ons daarin nabij zijn en geleiden. Door Christus, onze Heer. Amen.

Diaken Franck Baggen 

scroll back to top